Дом мама,папа

и дети возвращались по

лесной дороге. Праздник продолжался, вокруг ликовала природа: пели птицы, сверкала на солнце зеленная трава, на пригорках и лужайках улыбались желтенькие веселые цветы мать-и-мачехи. В светлой березовой рощице и у Серебряного колодчика цвели подснежники, похожие на беленькие чистые колокольчики.

– Христос воскрес! – сказала

Таня, поцеловала Катеньку и подарила ей розовое яичко с нарисованным на нем голубым подснежником.

Մի կին ծաղկամանի մեջ ծաղիկ է աճեցնում: Բացված կոկոնից դուրս է գալիս փոքրիկ աղջիկ, որին  կինը կոչում է Մատնաչափիկ: Աղջիկը շատ գեղեցիկ է և դա նկատում է գորտը: Սա որոշում է ամուսնացնել Մատնաչափիկին իր որդու հետ: Գիշերը նա գողանում է աղջկան և տանում ճահիճ: Գորտի որդին իսկույն սիրահարվում է, և որպեսզի Մատնաչափիկը չփախչի, նստեցնում է նրան ջրաշուշանի տերևի վրա: Աղջկան օգնության են գալիս ձկները: Նրանք կրծում են տերևի ցողունը, իսկ թիթեռը, որին նույնպես դուր էր եկել Մատնաչափիկը, բռնում է աղջկա գոտին և թռչելով իր ետևից է տանում տերևը, այնպես որ այն սահում է ջրի մակերևույթով: Սակայն աղջկան փախցնում է մայիսյան բզեզը:Նա բերում է Մատնաչափիկին իր ընկերների և ծանոթների մոտ: Սակայն նրանք չեն հավանում աղջկան, որովհետև նրանք ունեն գեղեցիկի մասին իրենց հատուկ բզեզային պատկերացումները: Մատնաչափիկը մենակ է մնում անտառում: Continue reading “Հանս Քրիստիան Անդերսեն. «Մատնաչափիկը»” →

Մի տղա է լինում անունը Ակլատիզ։ Նա որոշում է, որ պետք է Սուրբ Հարության տոնին ձու ներկի, բայց ձու չի ունենում և որոշում է այն գողանալ։ Նա մտածում է, որ կգնա Ուտիս տատի տուն և տատիկի հավանոցից ձու կթռցնի։ Մտածում է, որ այդ ժամանակ տատիկը տանը կլինի, խոհանոցում ձու ներկելիս կլինի և չի նկատի, թե ինչպես նա մտավ հավաբուն։  Դուրս է գալիս տնից խաղալու պատրվակով և քայլելով հասնում ՈՒտիս տատի տուն։ Պատուհանից թաքուն ծիկրակում է ներս և տեսնում է, որ Ուտիս տատը զատկական երգեր է երգում և ձու ներկում։ Թաքուն մտնում է հավաբուն, հենց ուզում է հավաբնից ձու վերցնի, այդ պահին աքլորը գալիս է և հարձակվում Է Ակլատիզի վրա։ Նա սկսում է բղավել և փախչել։ Այդ ձայներից վազելով վրա է հասնում Ուտիս տատը և գրկում Ակլատիզին։ Նա զարմացած հարցնում է, թե Ալկատիզը ինչ է անում իր հավաբնում։ Ակլատիզը խոստովանում է, թե ինչու էր եկել հավաբուն։ Տատիկը բացատրում է նրան, որ գողությունը լավ բան չէ, որ եթե ինչ որ բան ես ուզում պետք է խնդրես և ոչ թե գողանաս։ Ակլատիզը ներողություն է խնդրում տատիկից, իսկ տատիկը, ի նշան հաշտության, ձու է նվիրում Ալկատիզին։  

Մի օր արևը փաղչում է իր մայրիկ տիեզերքից և սկսում է զբոսնել երկնքում: Հանկարծ նա ներքև է նայում ու նկատում է օվկիանոսն իր տակ: Քանի որ արևը շատ չարաճճի էր, նա հագնում է իր լողազգեստը ու առանց մայրիկին զգուշացնելու թռնում օվկիանոս: Նա լողում էր ջրում և նրա թաց մազերը շողշողում էին: Չարաճճի արևը ընկերացավ ձկնիկների հետ և սկսեց ուրախ խաղալ ջրի ալիքների վրա: Հետո նա տեսավ ափը: Լողալով, պտտվելով և խաղալով հասավ ափ: Այդ ժամանակ մայրիկը նկատեց, որ արևը չկա ու սկսեց բարձրաձայն կանչել նրան: Արևը լսեց մայրիկի ձայնը, արագ չորացրեց իր շորերը և թռչելով գնաց դեպի երկինք: Մայրիկը շատ բարկացավ արևի վրա, իսկ արևը խոստացավ , որ այլևս առանց մայրիկին տեղյակ պահելու մեկ քայլ անգամ չի անի: Այդ օրվանից չարաճճի արևը երբերք առանց մայրիկին տեղյակ պահելու ոչ մի տեղ չի գնում:

Առավոտ

•