Գյուտարարը
Ջաննի Ռոդարի Մեծ գյուտարարը
Ժամանակին մի երիտասարդ էր ապրում: Նա երազում էր մեծ գիտնական դառնալ: Գիշեր-ցերեկ սովորում էր, երկար տարիներ, ու մի օր վերջապես ինքն իրեն ասաց.
_ Ես շատ բան եմ սովորել, գիտնական եմ դարձել և հիմա բոլորին ցույց կտամ‚ թե ինչեր կարող եմ անել: Continue reading “Ջաննի Ռոդարի Մեծ գյուտարարը”
«Իմ կարծիքը ընկերոջս՝ Էվելինա Սաֆարյանի բլոգի մասին»:
Ողջու՜յն, սա իմ ընկերուհի Էվելինան է: Ես նրան շատ եմ սիրում: Մենք սովորում ենք Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիրի Արևմտյան դպրոցի 3.2 դասարանում: Այսօր ես ուսումնասիրեցի Էվելինայի ուսումնական բլոգը և հաճելիորեն զարմացա: Նրա բլոգը շատ հետքրքիր էր ու բազմազան: Այտեղ կային շատ հետաքրքիր տեսանյութեր, հեքիաթների բեմադրություններ, հորինուկներ: Նա պարտաճանաչորեն կատարում է իր բոլոր հանձնարարությունները: Մի հետաքրքիր բան ինձ համար պարզ դարձավ, որ Էվելինան շատ է սիրում անգլերեն, որովհետև շատ նյութեր ուներ բլոգում,որոնք վերաբերվում են անգլերենի դասերին: Նա նույնիսկ այն նյութերն էր տեղադրել իր բլոգում, որոնք օրինակ ես word ֆայլով եմ կատարում եև ուղարկում ուսուցչուհուն առանց բլոգ տեղադրելու: Իմ կարծիքով Էվելինան ապագա անգլերենի մասնագետ կամ թարգմանչուհի կդառնա: Նրա բլոգում նկարները կարող են մի քիչ ավելի շատ լինեն, որպեսզի ավելի գեղեցիկ ու գունագեղ դարձնեն բլոգը:
Репка
Գարունն իմ աչքերում
Ես շատ եմ սիրում գարունը: Այս նկարում իմ երազանքի գարունն է, որը լի է արևով, թարմությամբ, ծաղիկներով: Ցավոք ես հիմա արևը և գարունը վայելում եմ պատուհանից:
Երջանիկ խրճիթը. Ղազարոս Աղայան
Զմրուխտյա գետակի վրա մի խեղճ ջրաղաց կար: Ջրաղացի դռան առջև՝ կանաչ ուռենու տակ, թիկն էր տվել ջրաղացպանը և գոհ ծխում էր չիբուխը: Կողքին նստել էր կինը, իսկ նրանց աչքերի առջև մի սիրուն մանուկ, նրանց երեխան, խաղ էր անում:
Մեղմիկ սոսոփում էր ուռենին, և ջրաղացն անուշ մտմտալով, ասես հին օրերից մի հին հեքիաթ էր պատմում:
Ինչպես եղավ, մի օր այդ սիրուն մանուկը վազելով թիթեռնիկի հետևից, հեռացավ ջրաղացից, ընկավ մացառների մեջ, անցավ ձորակից ձորակ, կորցրեց ջրաղացի շավիղը ու գնաց, գնաց, հասավ մեծ ճանապարհին, նստեց եզերքին ու լաց եղավ: Continue reading “Երջանիկ խրճիթը. Ղազարոս Աղայան”
Իմ մասին
Նկարազարդում եմ Զատիկի ձուն
Թռչող ձվիկը
Զատիկի տոնին տատիկը խոհանոցում ձվիկներ էր ներկում: Հանկարծ մի ձվիկ, որը ներկված է կանաչ և դեղին գույներով թևեր է առնում ու թռչում: Տատիկը շատ է զարմանում:
-Դու կարող ե՞ս թռչել, -հարցնում է զարմացած տատիկը:
-Այո՛ պատասխանում է ձվիկը, – ու բաց պատուհանից թռչում դուրս:
Այդպես ուրախ թռչելով ձվիկը բարձրանում է վեր, շատ վեր, ծառերից էլ վեր:
Նա օդում հանդիպումէ մի սև բզեզի:
-Բարև՛ բզեզ,- ասում է ձվիկը:
-Բաաարև՜,- վախեցաց պատասխանում է բզեզը, որովհետև երբեք թռչող բզեզ չէր տեսել:
-Այդ ես եմ, կանաչ ձվիկը, մի՛ վախեցիր,- ուրախ արձագանքում է ձվիկը:
-Բարև՛ ձվիկ, – արդեն ավելի ուրախ պատասխանում է բզեզը:
Ձվիկը տեսնելով, որ բզեզը ուրախ է շարունակում է իր թռիչքը, որպեսզի հանդիպի այլ թռչունների և թռչող միջատների:
Գոհար Եգանյան 